آخه لامصب تا کی من برسم به مقصد تو هنوز تو رختخواب باشی؟!

اوایل قصد داشتم هرطور شده یک روزی دو ساعت سر قرار بکارمش بعد دیدم نمیشه با خودم شرط کردم حتما بعد از او برسم حتی شده دو دقیقه بعد، این شرط را هم که به خودم باختم همه هم و غمم را گذاشتم تا بلکه با تهدید و ارعاب بتونم کاری کنم یک ربع بیست دقیقه دیر برسه. الان بعد از تمام این ناکامی ها با خواهش و التماس و دعا به درگاه الهی فقط امید دارم روزی برسه که زیر ۴۰ دقیقه معطلش بشم. دیگه برام مهم نیست که هی کاشته میشم جوونه میزنم و بار میدم فقط چشم دوختم به رحمش بلکه روزی بیاد نذاره به خواب پاییزی برم. 

 

 

این بشر مکار

اینکه یک آدم اینقدر شارلاتان باشه که نشه بهش اعتماد کرد که آیا واقعا بچه اش مریضه و یا قضایا ترفند جدیدی است برای به سیبل نشستن  تیغ رها شده خیلی بده مخصوصا برای مخاطبان ماجرا که وجدان و منطقشون به جون هم افتادن. 

تا شلوار دکلته* راهی نیست

چند روز پیش نشسته بودم بیخودی برای خودم این کانال اون کانال میکردم رسیدم به یک نمایش مد زمستانه مردان و به به چه حظی بردم از دیدن بازگشت دوباره پیلی. یک پیله، دو پیله و سه پیله هایی بودن که پشت سر هم میومدن و میرفتن. از اون طرف فاق ها بلند و پاچه ها کل و کوتاه سر قوزک پا. جای همگی خالی، چه منظره ای. خدا را شکر دنیا کوچک شده دیگه مثل اونوقتها نیست در انتظار رسیدن مد جدید موی ها سپید میشد و پشت ها خمیده نهایتا تا عید صبر کنید و از دیدن هموطنان آلامد پیلی پیلی لذت ببرید.

*  شلواری که ارتفاع  فاق آن شما را از پوشیدن نیم تنه بی نیاز می کند.

من روح كريسمس گذشته ام

آقا من اگه مسيحي بودم بطور كاملا رسمي با خدا درگيري پيدا مي كردم. نه جدا اين چه وضعشه؟ شب كريسمس و نه برفي نه اسكروچي نه سرمايي، هيچي به هيچي. اون وقتها برف ميومد كرور كرور  اسكروچ نشون ميداد زرت و زرت تازه نه از اين اسكروچهاي تيري دي سوسول بازي جيم كري دار، نه، از اونها كه دانلدداك داشت و ميكي موس و گوفي از اونها كه بيل كوچولو از فرط فقر يك نخود فرنگي را نصف مي كرد ميخورد از اونها كه خواهر شادمانم نخود فرنگي مي پخت ميشست با چاقو امتحان كردن كه ميشه نصفش كرد يا نه؟ از اونها كه اينقدر سانسور داشت هيچي ازش نمي فهميديم. آقا من از اون كريسمسهاي اون وقتها ميخوام كه شب بابا مينداختمون تو ماشين ميرفتيم محله هاي ارمني نشين از پشت شيشه هاشون درخت هاي كريسمسشون را ديد ميزديم شنگول ميشديم. ولي الان كي جرات داره؟ تا ۲ صبح هم تو خيابون آدم قل ميزنه يواشكي نميشه دست تو دماغت كني چه برسه كه بري خونه مردم را ديد بزني. تازه اگر هم كسي كاري به كار فضوليت نداشته باشه با اين ترافيك كوفتي تهران ۴-۵ ساعت بايد وقت هدر بدي كه آيا برسي به مقصد يا نه.

 خلاصه كه كريسمس هم كريسمسهاي قديم.

 

در پرانتزي بزرگ عرض كنم كه به شكل ناگواري مشعوفم گويا بالاخره ميخوان اين تاج پايتخت نشيني را از سرمون بردارن بذارن سر يكي ديگه اونوقت شايد باز هم بتونيم بريم درخت يابي تو خونه هاي ملت. 

دمشون گرم

توی جماعت پیاده ی به سمت کربلا پرچمهای کشورهای دوردست هم دیده میشن خودم شخصا کانادا، فرانسه، آلمان و لهستانش را کشف کردم. خیلی برام جالب بود یعنی فکر کنید نه تنها اون دوردورا مسلمون شیعه داره اینقدر هم با معرفت و مخلص اند که پی همه خطرات و سختیهای اربعین کربلا را به تن میمالن.